V 2009 zal fans van de oude serie bekend voorkomen, maar natuurlijk is er veel in een nieuw jasje gestoken, inclusief het verhaal en de personages. De serie begint op een moment dat de dagelijkse levens van iedereen ter wereld opgeschrikt worden: boven diverse wereldsteden verschijnt een ruimteschip. Al snel blijkt dat de buitenaardse wezens, die er net zo uitzien als wij, goede bedoelingen hebben. Zij hebben de hulp van de mensheid nodig en willen daarvoor in ruil allerlei technologische kennis met ons delen en ziektes genezen.

Hartstikke mooi natuurlijk, maar sommigen vinden het wel verdacht dat zulke aliens als geroepen ten tonele verschijnen. Nader onderzoek van enkele mensen brengt al snel een geheim boven water: de Visitors hebben stiekeme plannen en een en ander gaat veel dieper dan zij voordoen.

Hiermee hebben de makers een mooi concept in handen om een spannende serie te maken. Als kijker leef je mee met de beklemming van de mensen, voor wie bepaalde basiszekerheden wegvallen. De serie is vanzelfsprekend één doorlopend verhaal en iedere aflevering zul je meer ontdekken over de mysterieuze bezoekers en alles daar omheen.

V 2009 is goed vermaak, maar ook een serie die je aan het nadenken kan zetten. Fans van de oorspronkelijke serie zullen zelf moeten beoordelen hoe goed ze deze nieuwe versie vinden, maar los van het origineel komt dit over als een degelijke serie.

Meer info: TVRage.

In FlashForward is die gebeurtenis een wereldwijde blackout, d.w.z. alle mensen zijn precies twee minuten en zeventien seconden buiten bewustzijn, precies tegelijk. Om het nog mysterieuzer te maken: bijna iedereen heeft tijdens die blackout een visioen van de nabije toekomst, ongeveer een half jaar verderop. Mensen zien wat ze op dat specifieke moment in de toekomst aan het doen zijn.

Natuurlijk is niet duidelijk of die visioenen echt zijn, maar ze hebben veel impact op ieders levens. In FlashForward volg je een aantal mensen vanaf kort voor de blackout, waaronder FBI-agent Mark Benford. Benford ziet in zijn visioen dat hij bezig zal zijn met een onderzoek naar de blackout en al snel zijn hij en zijn team ook daadwerkelijk aan de slag met dat onderzoek. Ook volgen we zijn vrouw, dochtertje, babysitter, collega’s, baas en nog wat mensen in hun levens.

Hoewel FlashForward spannend te noemen is, gebeurt er niet enorm veel. De spanning zit vooral in het drama en mysterie. Net als in Lost zijn er veel vragen en zodra die (deels) beantwoord worden, roept dat nieuwe vragen op, waardoor je als kijker steeds nieuwsgieriger wordt. Bedenk dat je daar wel tegen moet kunnen. Het is niet waarschijnlijk dat je op korte termijn antwoorden krijgt op de grootste vragen, je wordt toch altijd een beetje aan het lijntje gehouden. Als dat geen probleem is, kun je aan FlashForward een goede avondbesteding hebben.

Meer info: TVRage.

Het gaat over een extra geheim team binnen de geheime dienst van de Verenigde Staten. Dit team, onder aanvoering van Artie Nielsen, onderzoekt buitengewone gebeurtenissen die veroorzaakt worden door ‘objecten’. Het idee is dat bepaalde voorwerpen invloed kunnen hebben op hun omgeving en op mensen, waardoor er vreemde dingen kunnen gaan gebeuren, soms gewelddadig.

Artie heeft hulp van Pete en Myka, die elkaars tegenpolen zijn, bij het neutraliseren van die objecten. De twee worden erop uitgestuurd als er een vermoeden is van een actief object en worden geacht dat object te neutraliseren en mee te brengen naar de basis: Warehouse 13. Dat gigantische ‘warenhuis’, natuurlijk op een geheime locatie, bevat duizenden voorwerpen met rare eigenschappen die door de jaren heen al verzameld zijn.

Natuurlijk loopt dat allemaal niet zo soepel. Pete werkt vooral instinctief en op gevoel, terwijl Myka juist werkt vanuit haar analytische vermogen en oog voor detail. Voor hun werk vullen ze elkaar goed aan, maar de persoonlijkheden botsen nogal eens.

Warehouse 13 steunt op de mysterieuze verhalen en volgt per aflevering een bepaald patroon. Ergens in het land ontstaan onverklaarbare problemen en Artie stuurt Pete en Myka erop af om het object te vinden dat het kwaad veroorzaakt, terwijl hij vanuit het warenhuis ondersteuning biedt. Daarnaast proberen de makers wat rode draden door de serie te weven die dieper liggen dan één aflevering en hier en daar een komisch tintje aan de serie te geven.

Na een paar afleveringen is de nieuwigheid eraf en dan blijkt Warehouse 13 weinig substantieels te bieden. Leuk vermaak, dat zeker, maar echt uitdagend voor je geest zijn de mysteries niet, omdat er toch vaak iets achter zit dat je logischerwijs zelf niet in elkaar gepuzzeld krijgt.

Meer info: TVRage.

The Middle doet regelmatig denken aan de serie Malcolm in the Middle, die ook gaat over een gezin waarin ieder lid wel een afwijking kent. The Middle wordt alleen niet verteld vanuit het oogpunt van een van de kinderen, maar vanuit de moeder.

Frankie heeft naast haar gezin een baan als autoverkoopster om het inkomen van haar man aan te vullen, zodat ze rond kunnen komen. Het probleem daarmee is dat ze geen auto’s verkocht krijgt en dus ook geen fikse commissies ontvangt. Haar man is een goeierik, maar mist elke vorm van tact, ook in het opvoeden van de kinderen. Haar oudste zoon is een bijna apathische puber, haar dertienjarige dochter mist elke vorm van talent maar probeert alles en haar jongste zoontje, genaamd Brick, is sociaal niet bepaald sterk en gewoon een heel raar kind.

Laat rare personages in rare situaties terecht komen en je hebt al gauw een comedyserie in elkaar gezet. De kunst is om het nog echt leuk te maken. Dat lukt in The Middle best goed. Het is zo’n serie waar veel buiten de studio wordt gefilmd en geen lachbandje te horen is op de achtergrond. Er valt aardig wat te lachen tijdens een aflevering, maar je bent naderhand ook meteen weer vergeten wat er nu grappig was. Eenvoudig vermaak over rare mensen in een raar gezin dus.

Meer info: TVRage.

De truc is dat zij dat zelf nog niet weten. Het stadje Eastwick loopt over van de legendes over heksen, maar natuurlijk gaat niemand ervan uit dat ze tegenwoordig nog bestaan, inclusief de heksen zelf. Dat verandert allemaal als er een mysterieuze, rijke en aantrekkelijke man genaamd Darryl Van Horne in het stadje arriveert. Met zijn geld en opvallende gedrag zet hij de boel op stelten, maar niet in de laatste plaats de levens van drie vrouwen: Roxie, Kat en Joanna.

Het valt niet moeilijk te raden wat deze vrouwen over zichzelf gaan ontdekken. Deze ontdekkingstocht gaat natuurlijk met de nodige hobbels gepaard. Ook in Eastwick wordt daarbij de humor niet gemeden. Gelukkig is een en ander wel doordacht en worden we niet te pas en te onpas getrakteerd op zouteloze grappen, maar worden deze uitstekend gedoseerd.

Wat ik persoonlijk wel aardig vind, is dat de mysterieuze en zelfs omineuze vreemdeling Darryl gespeeld wordt door Paul Gross. Gross speelde in de jaren 90 Benton Fraser, de goedaardige Canadese Mountie die naar Amerika kwam in de serie Due South. Hij zette daarmee een memorabel personage neer, benieuwd of hem dat in Eastwick weer gaat lukken.

De ingrediënten van Eastwick maken dat deze serie een uitstekende kans maakt om meerdere seizoenen de kijkers te vermaken. Het moet wel je ding zijn natuurlijk, maar de makers hebben het zo opgezet dat zowel mannen als vrouwen wel iets interessants aan deze serie kunnen ontdekken.

Meer info: TVRage.

Die overledene is dan gevonden, maar kon niet geïdentificeerd worden. Als de politie na een maandje de zaak sluit zonder iets wijzer te zijn geworden, neemt een groep vrijwilligers de zoektocht naar antwoorden over. Christian Slater speelt Alex Donovan, een voormalig politieman met een persoonlijk trauma.

Alex staat aan het hoofd van een groepje toegewijde mensen die niet willen dat een ongeïdentificeerd slachtoffer anoniem blijft. Zij proberen te achterhalen wie dit slachtoffer is en als het even kan hoe deze persoon om het leven is gekomen. Met wat goede contacten en het internet komen ze daarmee een heel eind.

The Forgotten probeert op de emotie van de kijker in te werken. Doordat we dramatische commentaren van de overledene te horen krijgen en bijvoorbeeld diens naasten zien en horen reageren op berichten over hun vermiste geliefde, proberen de makers je te laten meeleven. Daar horen blijkbaar veel slow motions en zielige muziekjes bij. Op zich is The Forgotten best een aardige serie om te kijken, maar ondanks de opsmuk blijft het gewoon een serie waarin moorden worden opgelost, zoals er eigenlijk vele zijn.

Meer info: TVRage.

Dit jaar waagt men een nieuwe poging met een serie genaamd Hank, met Grammar in de rol van het titelpersonage. Al in de eerste aflevering wordt duidelijk dat deze serie snel Back to You achterna zal gaan: de prullenbak in. Het probleem is niet alleen dat Grammar niet grappig is: de serie rammelt aan alle kanten.

Een goede sitcom gaat uit van een originele situatie waaruit je veel humor kunt putten. ‘Rijke Wall Street-yup raakt alles kwijt en verhuist met zijn gezin naar het binnenland’ is dat absoluut niet. Het feit dat Hank niet gewend is tijd aan zijn familie te besteden en dat nu wel zal moeten, is op voorhand al geen sterke bron voor leuke grappen.

Het schrijversteam weet dat zinkende schip dan ook niet te redden: welgeteld één leuke grap siert de pilot op. Dit is zo’n serie waarbij men hoopt dat je gaat lachen uit ergernis om te personages, terwijl het huilen je nader staat bij het kijken van Hank.  De huiselijke thema’s zijn bovendien in vrijwel iedere comedy van de jaren 80 en 90 al aan bod geweest. Ik reken erop dat het netwerk ABC zijn vergissing snel zal inzien en het tv-publiek verlost van Hank.

Meer info: TVRage.

Elfman speelt Billy, een vrouw van achterin de dertig die voor het eerst een one night stand heeft en direct zwanger raakt van de vroege twintiger die ze aan de haak sloeg. Tot haar verbazing belooft de jongeman, Zack, om zijn verantwoordelijkheid te nemen en baby mee op te voeden. Hij trekt voor het gemak bij Billy in.

De serie draait met name om de verschillen tussen man en vrouw en om de leeftijdskloof tussen deze twee. Daar omheen zijn er wat aanvullende personages om hen het leven extra moeilijk te maken. James, de baas en ex van Billy, die haar graag terugwil. Abby, Billy’s wat contactgestoorde zus. Olivia, Billy’s oversekste en tactloze vriendin en collega. Davis, de slampamper die een vriend is van Zack.

Hoewel door de afleveringen heen het verhaal zich langzaam ontwikkelt, is er vooral veel ruimte voor situaties die de contrasten tussen Billy en Zack benadrukken, in de hoop dat het iets grappigs oplevert. Dat lukt helaas maar zelden, de serie kabbelt voort zonder veel opvallende momenten. Vast leuk voor fans van Jenna Elfman, die haar bekende acteerstijl in de strijd gooit, maar de personages eromheen variëren van soms grappig tot ronduit irritant. Geen serie die ik blijf volgen en het zou me niet verbazen als Accidentally on Purpose het einde van het seizoen niet gaat halen.

Meer info: TVRage.

Toch is Modern Family volledig fictief. Je kunt de serie beschouwen als een lichte parodie op dergelijke realityshows, maar ook als een afwijkende vorm van presenteren voor een sitcom, zonder studio-decortje en bandje van een lachend publiek.

De familie in kwestie bestaat uit drie gezinnen: vader Jay met zijn jonge nieuwe Colombiaanse vrouw en haar zoontje, Jays zoon Mitchell, diens partner en hun adoptiebaby Lily en Jays dochter Claire met haar man Phil en hun gezinnetje. Je ziet deze drie gezinnen voornamelijk afzonderlijk van elkaar, maar soms ook als ze elkaar bezoeken.

Ieder gezin heeft zijn eigen perikelen en eigenaardigheden, maar in alles draait de serie om familiekwesties, zoals wat het inhoudt om een goede vader te zijn. Elk thema wordt dan vanuit verschillende invalshoeken benaderd doordat we zien hoe ieder gezin dit op zijn eigen manier aanpakt.

Modern Family is geen serie waar je over de vloer zult rollen van het lachen, maar moet het meer hebben van het tragikomische en de herkenning bij de kijker. Het is niet alleen vermaak, maar geeft ook een beetje stof tot nadenken.

Meer info: TVRage.

In eerste instantie weten ze dat alleen nog niet. Iedereen is bezig met de dagelijks beslommeringen en voor Elena, de jongedame in de hoofdrol, zijn die serieuzer dan bij menigeen. Haar ouders zijn onlangs bij een ongeluk omgekomen en naast het verwerken daarvan zit ze ook met haar broer die flink aan het ontsporen is.

Dan komt er een nieuwe jongen in haar klas, een duistere vreemdeling die een bijzondere aantrekkingskracht op haar uitoefent. Wie de titel van de serie gemist heeft, zal verrast zijn om te vernemen dat deze jongen in werkelijkheid een stokoude vampier is met een eeuwig jong uiterlijk.

Deze vampier, Stefan, is niet van het alledaagse soort dat de honger stilt met een stevige hap in de nekslagader van een willekeurig persoon. Hij wil liever niet aan mensen knabbelen, behalve dan liefkozend aan Elena. Zijn gedroomde lovestory wordt enigszins in de weg gestaan door zijn broer Damon, die niets liever doet dan snacken op mensenbloed. O, en zijn broertje het leven moeilijk maken.

In de eerste aflevering worden zo nog veel meer verhaallijnen opgestart waardoor het duidelijk is dat men hoog wil inzetten op een levendige verhaalstructuur. Helaas hebben we het highschooldrama al vele malen gezien en vampierverhaaltjes zijn ook al veel beter uitgevoerd op het scherm. Blijft over een van de vele series met mooie jonge mensen om naar te kijken en weinig originele inhoud.

Meer info: TVRage.