13 Jun
2006

Van ultralow-budget tot sequel

Stel je hebt een droom, het maken van een film, maar geen budget en geen geïnteresseerde investeerders om de droom uit te laten komen. Je kunt bij de pakken neer gaan zitten, of een nieuwe droom vinden in het verbreken van het wereldrecord vingernagels of oorhaar laten groeien. Tenzij je een fikse stripverzameling hebt natuurlijk.

Kevin Smith, een enorme fan van comic books, bedacht begin jaren negentig dat hij er heel wat voor over had om zijn droom waar te maken, zelfs als het hem zijn stripverzameling moest kosten. Hij verkocht vrijwel zijn hele verzameling, leende terloops zoveel mogelijk geld van familie en vrienden en zette alle mogelijke credit cards in. Hij gebruikte de opbrengst om zijn beoogde film te maken. Clerks (1994) werd een aardig succes en naast het afbetalen van zijn schulden kon Smith met gemak zijn verzameling weer terugkopen. Dat is nog eens vertrouwen hebben in je eigen droom!

Omdat het budget voor de film nog geen 30.000 dollar bedroeg, moest hij creatief zijn. Veel van de acteurs koos hij uit zijn vrienden en kennissen of waren onbekende lokale acteurs. De film is geheel in stijlvol zwartwit geschoten, maar alleen maar omdat dat het allergoedkoopste filmmateriaal was dat hij bij elkaar kon schrapen. Een groot deel van de film is ’s avonds en ’s nachts opgenomen in de winkel waar hij overdag werkte. De omstandigheden schreeuwen dus ‘low budget’, maar het resultaat mocht er absoluut zijn: een bijzonder verfrissende komedie zonder pretenties maar met inhoud.

Clerks is geen platte komedie, maar de indrukwekkende dialogen draaien wel vaak om de geslachtelijke geneugten en andere thema’s die in platte komedies erg populair zijn. De dialogen dragen de film: er gebeurt niet bijzonder veel maar toch verveelt Clerks geen moment. Waar Tarantino zijn eigen veelgeloofde dialoogstijl heeft ontwikkeld, kun je dit van Kevin Smith ook zeker zeggen. Deze stijl komt namelijk in vrijwel iedere film die na Clerks volgde (in dezelfde reeks volgden nog Mallrats, Chasing Amy, Dogma en Jay and Silent Bob strike back) nadrukkelijk terug en is steeds weer een belangrijk onderdeel van zo’n film.

Jay and Silent BobDat geldt ook voor Jay en Silent Bob. Dit memorabele duo wordt in Clerks geïntroduceerd en is daarna maar moeilijk te vergeten. Het contrast tussen de voortratelende Jay en de immer zwijgende Bob lijkt op papier bij voorbaat al storend, maar blijkt een bijzonder geslaagd effect te hebben. Clerks concentreert zich op de menselijke kant van het verhaal, maar schuwt de realiteit daarin niet. Mensen zijn zoals ze zijn, waarom dat niet laten zien in een film i.p.v. een geromantiseerde versie van de droge realiteit?

Wanneer je nog niet bekend bent met de films van Kevin Smith, raad ik je aan om bij het begin te starten en Clerks eens te kijken. Vooral niet doen wanneer je niet tegen seksuele toespelingen en vuile taal (een behoorlijk hoge ‘fuck’-count) kunt; vooral wel doen als je een zeer creatieve uitvoering van die twee tot je wilt laten komen in heerlijke dialogen tussen uitermate menselijke personages.

Dit jaar zien opnieuw grote kaskrakers het licht, zoals Mission Impossible 3, X-Men: The Last Stand en Ice age: The Meltdown. In de schaduw daarvan zal Clerks II volgende maand in Amerika in première gaan en naar deze film kijk ik minstens zo hard uit. Kevin Smith heeft laten zien binnen hetzelfde ‘universum’ verschillende films uit te kunnen brengen zonder dat het sequel-effect optreedt, dus ik heb er veel vertrouwen in dat hij daar in zijn eerste echte vervolgfilm ook in zal slagen.

Rubriek: Films en DVD

Reageren is momenteel niet mogelijk.