13 Aug
2006

Filmrecensie Miami Vice (USA, 2006)

Recensie Lurven (Lurven Filmrecensies bevatten geen spoilers):

Kort: voelt wel aan als de serie, maar schiet met name te kort in het verhaal en de personages.

Veel Nederlanders zaten in de jaren 80 aan de televisie geplakt als het weer tijd was voor Miami Vice. Don Johnson in een wit pakkie als de gladde Sonny Crockett en de stoere, wat minder roekeloze Ricardo Tubbs aan zijn zijde. Samen doken de detectives al dan niet undercover de onderwereld van Miami in, een wereld van snelle auto’s en boten, snelle jongens, snelle drugshandel en snelle seks. Een succesformule die blijkbaar schreeuwde om een extra cashronde/verfilming.

Crockett en Tubbs in de jaren 80Gisteren zag ik de voorvertoning van deze film, die mijn interesse een tijdje terug al had gewekt. Een verfilming van een serie is een riskant zaakje. Vaak is de serie zo in elkaar gezet dat de verhalen juist in de looptijd van één aflevering (45 minuten) passen. Bij Miami Vice heeft men dat probleem al iets minder. De serie had met regelmaat dubbelafleveringen en verhaallijnen die in meerdere losse afleveringen doorliepen, dus de stap naar een verhaal dat zich over twee uur en een kwartier uitspreidt, is niet bijzonder groot. Een ander probleem met serieverfilmingen, zeker na 20 jaar, is dat de fans hoge verwachtingen hebben van de film op basis van wat ze van de serie kennen. Als filmmaker neem je een risico als je erg afwijkt van het bekende recept, je zou al die fans wel eens af kunnen stoten.

Personages en acteurs
Daaraan gekoppeld heb je de kwestie van de acteurs. Miami Vice werd in mijn ogen gedragen door het drietal Don Johnson, Philip Michael Thomas (Tubbs) en Edward James Olmos (Lieutenant Castillo). De vervangers moeten na 20 jaar het voor elkaar zien te boksen om in de voetsporen te treden van deze acteurs. Regisseur Michael Mann, bekend van films als Collateral (waarin hij al met Jamie Foxx werkte, toen in een heerlijke rol), Ali en Heat, heeft de Ier Colin Farrell gecast als Crockett en Jamie Foxx als Tubbs. De voornamelijk uit bijrollen bekende Barry Shabaka Henley, waarmee hij ook al werkte in Ali, was zijn keus om Castillo te spelen, nadat Edward James Olmos het aanbod afsloeg om deze rol opnieuw op zich te nemen.

Farrell doet zijn best om Don Johnson te doen vergeten, maar slaagt er niet in het karakteristieke losse-floddergedrag overtuigend te brengen. Foxx is naar mijn smaak veel te gespierd en grofgebouwd om de toch wat elegante Tubbs neer te zetten en creëert eigenlijk een heel nieuw personage met zijn spel. Op zich een aardig personage, maar het doorstaat de vergelijking met de oorspronkelijke Tubbs dus niet.

Zoek de echte DroopyBarry Shabaka Henley als Castillo is een regelrechte aanfluiting. Olmos zette destijds Castillo neer als een vrij introverte, ondoorgrondelijke chef met een natuurlijke autoriteit en af en toe een uitval als dat gewenst was. Henley is op geen enkel moment in de film serieus te nemen en lijkt bijna een komisch bedoelde bijrol, maar echt leuk is hij dan weer niet. De beste man ziet eruit als tekenfilmhond Droopy, lijkt elk moment een traantje te gaan wegpinken en zelfs op het moment dat hij zogenaamd zijn overwicht doet gelden krijg je eerder de neiging om hem een aai over zijn bol te geven. Een verschrikkelijke castingflop.

Verhaal
De personages mogen dan niet al te veel weg hebben van hun originelen, de film is verder gemaakt om veel weg te hebben van de originele serie. De snelle auto’s, boten, jongens, drugs en seks zijn veelvuldig aanwezig, we krijgen aardig wat actie voorgeschoteld en de heren Tubbs en Crockett gaan, niet geheel verrassend, gezellig undercover. Als de film begint val je er meteen compleet middenin: er zijn geen openingstitels, je wordt gewoon in een spannende situatie gegooid. Let hier dus op bij het gezapig uitzitten van de trailers, voor je het weet zit je al een minuut naar Miami Vice te kijken.

Dit zeer directe begin draagt eraan bij dat het gaat voelen alsof je gewoon naar een nieuwe aflevering van Miami Vice zit te kijken, maar dan misschien een dubbele of driedubbele achter elkaar gezet. Het verhaal is vrij langgerekt, maar die negen kwartier worden maar met moeite gevuld. Als de overbodige seks-, snelweg- en waterscènes eruit waren gelaten had het verhaal niets te lijden gehad en had de film al een half uur korter kunnen duren. Dan nog stelt het verhaal echter weinig voor. Het heeft een begin en een eind, maar daar tussenin ontbreekt een echte ontwikkeling of verrassende wending. Het gebeurt gewoon en je wacht tot het afgelopen is, er valt niets bijzonders aan te ontdekken. Wat je wel bezighoudt is de verwarring die het onduidelijke eerste uur creëert. Een aantal losse verhaaleindjes kun je dan nauwelijks aan elkaar knopen en je gaat je serieus afvragen waarom sommige stukken eigenlijk in de film zitten. Uiteindelijk worden er wel een paar eindjes aan elkaar geknoopt, maar deze eigenschap levert geen enkele spanning op en heeft ook geen mysterie-effect.

Experimenteel
Saai is de film ook weer niet: je wordt best vermaakt met de tussendoortjes. Er valt aardig wat actie te beleven met de nodige komische momenten, men heeft een aantal mooie omgevingen en luchten gefilmd, sommige dialogen zijn de moeite waard (al doen ze soms ook wat geforceerd aan), de bijrol van Luis Tosar als Montoya is zeker boeiend en bovendien komt de film met regelmaat wat experimenteel over.

Crockett en Tubbs in 2006Dat laatste houdt je wel bezig, maar is niet per definitie een goede zaak. De regisseur heeft een aantal in het oog springende keuzes gemaakt. Zo wordt er in de film veelvuldig gebruik gemaakt van een ‘unsteady cam’, wat een bewogen beeld geeft dat uit de losse hand geschoten lijkt alsof iemand met zijn camcorder heeft lopen filmen. Dit ‘De Leukste Thuis-effect’ is al in meer films ingezet, zoals in The Blair Witch Project waar het zeer functioneel was en de kijker sterker in de film trok. In Miami Vice is het bij vlagen vooral storend. Om één object of persoon te bekijken moeten je ogen over het beeld fladderen en dat kijkt niet echt ontspannen.

Verder kickt Mann nu op een over-de-schouder-camerastandpunt. Door de hele film zie je shots waarbij er één of meerdere personen met de rug naar de camera staan en de kijker over de schouder mag meegluren naar wat zij zien. Blijkbaar hoopt hij ons op deze manier nog meer in de beelden onder te dompelen, maar ik vind dit juist vervreemdend werken. In actiespellen op de computer is dit een leuk perspectief, maar daar werkt het omdat de speler geen enkele interesse heeft in het poppetje dat de actie uitvoert.

Wat wel interessant uitpakte was de aanpak van een flinke schietscène. Waar de grote actiefilms dat meestal brengen met veel geknal en luid daarbovenuit schreeuwende acteurs, was het hier iets anders gedaan. De schietgeluiden waren zeer nadrukkelijk op de voorgrond aanwezig en werden nooit overtroffen door menselijk geroep, wat mij toch wel realistisch lijkt. Je zag mensen wel eens iets schreeuwen of in een zendertje roepen, maar dat was dan niet te verstaan en werd volledig overstemd door het geknal. In deze situatie vond ik de aparte keuze wel degelijk goed werken.

Conclusie
Uiteindelijk is Miami Vice dus een film die je best kunt uitzitten en waar je weer dik twee uur van je leven mee kunt vullen. De film doet in veel dingen denken aan de originele serie en wie als fan op zoek is naar dat gevoel, zit dus redelijk goed. De bekende personages vallen echter tegen met als dieptepunt de bespottelijke invulling van de rol van Castillo. Los van de sentimentele kant is Miami Vice geen echt goede actiefilm, ontbreekt er een boeiend verhaal en kunnen sommige experimentele keuzes behoorlijk storen.

Oordeel: 6+/10

IMDB: Miami Vice
Soort film: Misdaad/actiethriller
Cast: Colin Farrell, Jamie Foxx, Barry Shabaka Henley, Li Gong, Naomie Harris.
Regie: Michael Mann
Looptijd: 134 minuten

Bekijk ook andere Lurven Filmrecensies.

Rubriek: Films en DVD, TV

Reageren is momenteel niet mogelijk.