18 Oct
2006

Filmrecensie United 93 (USA, 2006)

Recensie Lurven (Lurven Filmrecensies bevatten geen spoilers):

Kort: Een herbeleving van de vliegtuigkapingen op 11 september 2001 vanuit het perspectief van de luchtvaartmedewerkers op de grond en de passagiers van het vierde vliegtuig, dat de bestemming van de kapers nooit bereikte.

Filmposter van United 93We weten allemaal wel wat er die dag ongeveer gebeurde. Vliegtuigen, terroristen, torens, Pentagon enzovoorts. De meeste mensen kunnen ook nog wel vertellen dat naast de twee vliegtuigen die het World Trade Centre raakten en de machine die op het Pentagon terecht kwam, een vierde vliegtuig gekaapt werd. Deze film draait met name om dat vliegtuig en zijn passagiers.

Ik mag veronderstellen dat de uitkomst aan vrijwel iedereen bekend is en ik dus geen verrassende wending weggeef. De terroristen wilden vlucht 93 van United Airlines in het Witte Huis boren, maar door toedoen van de passagiers mislukte dit en stortte het toestel neer. Een prachtexcuus voor Hollywood om een van bloederige heroïek overlopende, sentimentele film vol actie de wereld in te sturen. Tenminste, dat zou je denken.

Iedereen die om die reden de film heeft vermeden, kan hem met een gerust hart alsnog gaan bekijken. United 93 probeert niet in te spelen op de sensatiezucht van het grote publiek en hangt ook niet de tranentrekker uit. De film voelt aan als een intense documentaire, dankzij een aantal factoren.

Ten eerste heeft de cast geen enkele bekende acteur. Met opzet zijn de grote namen gemeden, zodat de focus ligt op de gebeurtenissen en niet op Keanu Reeves of Morgan Freeman. Als kijker ben je dan ook nooit afgeleid door Oscar-pogingen van acteurs met een iets te groot ego. Na het kijken van de film is het zelfs moeilijk te zeggen wie er nu hoofdrollen hadden. De terroristen zijn weliswaar regelmatig en zelfs als eerste in beeld, maar krijgen niet de nadruk. Doordat je niet tegen de bekende gezichten zit aan te staren, kun je je volledig laten meeslepen in het verhaal.

Ten tweede heeft Paul Greengrass de film met vrij standaard draagbare camera’s opgenomen en voornamelijk cameraposities gebruikt die de kijker zich als een van de aanwezigen in iedere ruimte laten voelen. Je zit en staat als het ware midden in de actie. Soms ga je je daardoor bijna afvragen of de film niet als een live documentaire is opgenomen op de rampdag zelf.

Ten derde vallen de dialogen op doordat ze meer naar de achtergrond zijn gedrukt, zowel in de geluidsmix als in de aanwezigheid t.o.v. de rest van de gebeurtenissen. Ik kreeg sterk de indruk dat de film haast even goed te volgen is als je geen woord Engels verstaat, de dialogen lijken simpelweg ondergeschikt gemaakt. Natuurlijk is het extra aandoenlijk om te horen hoe iemand zijn geliefde vanuit het vliegtuig belt, maar de inhoud van zo’n gesprek kun je er zelf ook bij bedenken. Deze interessante keuze versterkt het documentaire-effect enorm.

Een film die gemaakt is n.a.v. ware gebeurtenissen wil ik niet beoordelen op die gebeurtenissen zelf. Hoe indrukwekkend die ook zijn, de film kan en mag daarvoor geen krediet ontvangen. Met al het gebeurde in het achterhoofd is het dus de vraag hoe de film dat alles presenteert. Ik vind de gebruikte technieken en keuze om geen overdreven dramatiek in te bouwen prijzenswaardig. Het probleem is wel dat de film hierdoor vaak wat warrig en onsamenhangend overkomt, bijvoorbeeld als je probeert om alle dialogen wél te volgen, met name in de scenes die op de grond plaatsvinden.

De film heeft mij een aardig beeld gegeven van hoe het er in het betreffende vliegtuig aan toe zal of kan hebben gegaan. De nabestaanden van de passagiers en bemanning schijnen veel informatie te hebben verstrekt die het geheel een authentiek moet geven. Opvallend genoeg worden de terroristen niet als prototypes van gemene vliegtuigkapers afgeschilderd. De kijker wordt geconfronteerd met hun godsdienstigheid, angst en onzekerheid en ziet geen monsters maar mensen.

Door het ontbreken van veel verwachte clichés, zware ontploffingen en door het meer informerende karakter is United 93 zeker de moeite waard geworden. Het is zeker geen topfilm, maar een aanrader voor iedereen die er geen bezwaar tegen heeft om als het ware met die bewuste vlucht mee te vliegen en zelf te zien wat er gebeurde.

Oordeel: 7,5/10

IMDB: United 93
Soort film: Drama/Waar gebeurd
Cast: Geen grote namen
Regie: Paul Greengrass
Looptijd: 111 minuten

Bekijk ook andere Lurven Filmrecensies.

Rubriek: Films en DVD

2 Reacties op “Filmrecensie United 93 (USA, 2006)”

Reageer zelf

Ik wilde hem eerst inderdaad niet gaan bekijken, maar je review heeft er voor gezorgd dat ik mettertijd de DVD toch eens ga halen. Tnx voor weer een goede review 😉