20 Oct
2006

Filmrecensie Poseidon (USA, 2006)

Recensie Lurven (Lurven Filmrecensies bevatten geen spoilers):

Kort: Spektakeltroep.

Poseidon filmposterEigenlijk zou ik, als ik een filmtrailer zie waarin grofweg hetzelfde gebeurt als in Titanic, op dat moment al beter moeten weten. Soms ben ik echter eigenwijs en ga ik zo’n film toch kijken, in de hoop prettig verrast te worden. De film verrast niet: hij is exact zo slecht als je uit de bioscooptrailer kunt opmaken.

Poseidon is een remake van The Poseidon Adventure uit 1972. Hoewel ik die laatste nooit gezien heb, schijnt hij heel behoorlijk in elkaar te zitten en kan de prima cast zich uitleven op een fatsoenlijk verhaal. Hollywood toont zich van zijn commercieelste kant met deze remake: Poseidon is puur gericht op scoren met actie en spektakel bij het grote publiek.

Het verhaal is werkelijk om te janken. Als je de trailer hebt gezien, weet je alles al. Hoewel het niet gebruikelijk is dat ik hier details weggeef over de verhaallijn, maak ik graag een uitzondering voor deze uitzonderlijk voorspelbare film. We hebben hier te maken met het type film waarin er een ramp gebeurt en een groepje mensen een doel moet bereiken om te overleven. Tijdens hun tocht komen ze natuurlijk allerlei obstakels tegen, komen er mensen te overlijden, zal iemand zich moeten opofferen en komt de liefde tussen enkele personages onder druk te staan. We kennen de formule allemaal, maar om nou bijna letterlijk een zeer zwakke kopie van het script van Titanic, bepaald geen hoogvlieger, te gebruiken, gaat mij te ver.

Een klein tipje van de sluier: de grote ramp die de aanzet is tot de tocht, is het kapseizen van een cruiseschip. Na een kwartier in de film, waarin we een ronduit trieste verhaalopbouw krijgen die ons met geen enkel personage enige feeling geeft, wordt het schuitje door een grote gemene vloedgolf geraakt. Maar liefst vijf minuten later is het schip eindelijk klaar met kantelen, gedeeltelijk ontploffen en instorten, tjonge wat een spanning! Het gevaarte blijft gezellig ondersteboven drijven, waarop een paar mensen besluiten zich een weg omhoog te banen naar de bodem, om daar via de aandrijfschroeven het schip te verlaten. De rest laat zich raden volgens bovengenoemde formule, daarover zal ik dan ook verder niets verklappen. Mocht je na het lezen van deze bespreking nog zin hebben om de film te gaan kijken, dan kun je je in elk geval nog laten verrassen door wélke obstakels er komen en welke personages overlijden.

Dat was ook een van de weinige dingen die mij in de film bezig hielden. Na een klein half uur was het zo overduidelijk dat Poseidon een verhaal en interessante personages ontbeert en daar tegenover alleen maar opperste voorspelbaarheid zet, dat ik me maar ging vermaken met een raadspelletje: wie komen er voorbij dit obstakel en wie leven er überhaupt nog aan het einde van de film? Óf ik kan ongelooflijk goed raden, of de schrijvers van het script hebben een belabberde fantasie.

Helden in actieDat filmmakers blij zijn met computergegenereerde effecten is inmiddels wel bekend en kan ik accepteren. Wat mij betreft hoeft dat niet benadrukt te worden met een samengesteld openingsshot van 2 minuten en 45 seconden, maar als de voortzetting in orde was geweest had ik dat kunnen verkroppen. De rest van de film bevat echter nauwelijks meer verhaal dan dat lange zweefshot waar men zo trots op zal zijn en dat is zelfs voor een spektakelfilm ver onder de maat. Actie wordt pas echt spannend als je je kunt identificeren met de personages en met ze meeleeft. De kijker identificeert zich waarschijnlijk net zo goed met de platte, kartonnen foto’s op waar formaat van de acteurs, dan met de personages in Poseidon.

Natuurlijk ziet alle actie er mooi uit, daarvoor zal het budget hoog genoeg zijn geweest (schijnbaar geschat op 160 miljoen dollar). Er zijn indrukwekkende sets gebouwd en er is veel aandacht besteed aan het mooi ondersteboven bouwen van alle gangetjes en ruimtes. Poseidon lijkt een poging te doen om het te redden op basis van deze uiterlijkheden en de spektakelwaarde. Het grootste deel van het bioscooppubliek zal dan ook hebben bestaan uit groepjes op spektakel beluste tieners die meer waarde hechten aan de afmeting van hun bak popcorn dan de kwaliteit van het verhaal. Wanneer je tot die groep behoort of gewoon een avondje volledig hersenloos vermaakt wilt worden (en genoeg alcohol in je systeem hebt om je niet te ergeren), is Poseidon een goede filmtip. Iedereen die waarde hecht aan ook maar een greintje verhaalontwikkeling in een film, kan het beste ver uit de buurt van Poseidon blijven.

Oordeel: 4,5/10

IMDB: Poseidon
Soort film: Ramp(en)film
Cast: Kurt Russell, Josh Lucas, Emmy Rossum, Richard Dreyfuss
Regie: Wolfgang Petersen
Looptijd: 99 minuten
Bios/DVD: DVD

Bekijk ook andere Lurven Filmrecensies.

Rubriek: Films en DVD

Een Reactie op “Filmrecensie Poseidon (USA, 2006)”

Reageer zelf

Ik heb Poseidon uit 1972 wel gezien en kan inderdaad melden dat dat een -naar die tijds maatstaven- goede film is.

Het nieuws van een remake deed mij echter bibberen, de trailers hebben mij ook al niet kunnen overtuigen, dus ik ben blij dat jij dat eind hebt uitgezeten. 😉

Voor wie toch nieuwsgierig is: over twee jaar issie wel op Veronica of SBSsex te zien 😉