7 Jun
2007

Filmrecensie Grindhouse: Death Proof (USA, 2007)

Kort verslag: een eerbetoon aan B-films uit de jaren 70 met veel typische Tarantino-elementen, maar waarschijnlijk niet weggelegd voor het grote publiek.

Recensie Lurven (deze filmrecensies bevatten geen spoilers)

De statistieken hierboven, in het bijzonder de links naar IMDB, zijn karakteristiek voor het typerende van deze film. Normaal gesproken heb ik één link naar IMDB, niet twee. Er blijken echter twee pagina’s te zijn die op deze film betrekking hebben en dat draagt alleen maar bij aan de verwarring.

Filmposter Death ProofToch is de achtergrond vrij eenvoudig: Tarantino en Robert Rodriguez hebben een dubbelfilm gemaakt met de overkoepelende titel Grindhouse, als verwijzing naar een type Amerikaanse bioscoop uit de jaren 70. De twee delen, Death Proof (Tarantino) en Planet Terror (Rodriguez) zijn gemaakt om direct achter elkaar bekeken te worden, net als vroeger in de echte grindhouses. Wij Europeanen worden blijkbaar niet in staat geacht dit principe te begrijpen, dus splitste men de films op zodat wij Death Proof nu al kunnen bewonderen en Planet Terror pas enkele weken later.

Je krijgt dus de helft van een dubbelfilm te zien, dus bereid je erop voor dat je voor een compleet beeld ook Planet Terror moet bekijken. Het is daarentegen wel zinnig om al van de eerste film een recensie te geven, zodat je in elk geval weet of het je moeite en tijd waard is. We krijgen overigens wat meer filmmateriaal te zien krijgen dan wanneer de films achter elkaar waren uitgezonden, men heeft namelijk wat scenes toegevoegd voor de niet-Amerikaanse versie.

Verhaal versus vorm

Deze achtergrond van de film is heel belangrijk om te kennen wanneer je hem gaat kijken. Death Proof is namelijk een film die je in die context moet beschouwen om alle facetten ervan te waarderen. Als je verwacht een op alle vlakken hedendaagse actiefilm te zien o.i.d. word je teleurgesteld.

Het verhaal in de film stelt qua diepte niets voor. Halverwege de film lijkt hij zelfs bijna opnieuw te beginnen, met een opzet van het verhaal ogenschijnlijk analoog aan het eerste deel. Het principe waar de film om draait is verder belachelijk simpel en je hoeft hier dan ook geen gelaagdheid of non-chronologische volgorde te zoeken. Net als in de B-films uit de jaren 70 dus. De film is ook niet bedoeld als diepzinnig verhaal, het gaat hier bij uitstek om de manier waarop het verhaal gebracht wordt.

Er is veel aan gedaan om de stijl van die B-films na te bootsen. Tarantino heeft zich weer grandioos kunnen uitleven op het invullen van de soundtrack, de muziek is zoals meestal bij zijn films zeer nadrukkelijk aanwezig en door het verhaal heen geweven. Ik kan niet anders zeggen dan dat zijn keuzes daarin gewoon erg raak zijn.

Om het gevoel van die oude films op te roepen is er veel gespeeld met de techniek. De audio hapert soms, de montage lijkt in één middag even snel gedaan te zijn en zo zijn er nog vele opzettelijke foutjes aanwezig die best storend zouden kunnen zijn als je de achtergrond van de film niet kent. Ik vind ze in deze context goed op hun plaats en kan echt genieten van dergelijke details.

De film bevat ook een zwartwit-scene die in eerste instantie slechts een esthetisch doel lijkt te dienen, maar heel slim gebruikt blijkt te worden om een spelletje met de kijker te spelen. Andere cinematografische keuzes van Tarantino zullen de liefhebbers ook doen likkebaarden, ik genoot bijvoorbeeld van het kleine detail waarmee een slowmotion-herhaling inzet. Ook zijn er weer indrukwekkende lange shots te zien waarvan eentje enkele minuten lang is.

Dialogen

Quentin Tarantino’s films worden altijd gekenmerkt door uitvoerige, levendige dialogen. Dat is in deze film ook het geval: een groot deel van de film wordt pratend doorgebracht. In veel films lijken de dialogen een verplicht nummertje, maar deze regisseur maakt er altijd iets bijzonders van. De dialogen zijn niet van het niveau van Pulp Fiction, maar absoluut de moeite waard. Het verhaal mag dan eenvoudig zijn, de dialogen zijn daarentegen soms slinks in elkaar gezet en maken een tweede keer kijken waarschijnlijk ook de moeite waard. Ook zijn sommige teksten weer heerlijk direct en to-the-point, waarmee ze op de lachspieren werken.

Acteurs

De auto uit Death ProofHet is altijd mooi als een goede film zonder duurbetaalde sterren kan. De grootste bekende is Kurt Russell, die de mannelijke hoofdrol speelt, en die staat toch niet bepaald op één lijn met George Clooney of Brad Pitt in populariteit. Laat het aan Russell echter maar over om afgetekende karakterrollen te vertolken. Waar hij in Poseidon nog een slappe vertoning neerzette met een personage waar niets van te maken valt, kan hij hier alle remmen losgooien en dat doet hij geweldig.

Een speciale vernoeming gaat naar actrice Zoe Bell. Ik zag een tijdje terug de documentaire Double Dare, waarin Zoe een van de twee stuntvrouwen was die belicht werden. De documentaire liet zien hoe de Nieuw-Zeelandse Zoe stap voor stap opklom in de stuntwereld om haar droom te bereiken en de overstap naar Amerika te maken. Quentin Tarantino heeft deze vrouw in het vizier gekregen en besloot haar in Death Proof te gebruiken als actrice.

Dat is dan ruim genomen, want met Double Dare in het achterhoofd kun je concluderen dat Zoe grotendeels zichzelf speelt (een compleet gestoorde vrouw van elastiek met een groot talent voor stunts) en dan ook zelf haar stunts uitvoert in deze film. Hoewel het misschien geen gigantische acteerprestatie is, is de combinatie van haar ongeremde personage/persoonlijkheid en haar fysieke ongeremdheid in de actie erg leuk om te aanschouwen.

Conclusie

Death Proof is een film waar heel veel in zit, waaronder ladingen met verwijzingen naar eerdere Tarantino-films, die de kenners met plezier zullen spotten. De dialogen, absurde opzet, de typische Tarantino-regie, de actiescenes en vooral de vorm waarin de film is gegoten maken dit een uitzonderlijke belevenis.

Die is echter aan veel mensen niet besteed, vrees ik. Lang niet iedereen houdt van een dergelijk eerbetoon aan een cultfenomeen. Kill Bill bleek echter behoorlijk succesvol bij mensen die niets gaven om oude martial-artsfilms uit Hong Kong, blijkbaar doet de naam Tarantino wonderen. Wellicht dat ook Death Proof van die uitstraling kan profiteren. Met de juiste verwachtingen kan het niet moeilijk zijn om van deze film te genieten of natuurlijk juist thuis te blijven omdat je weet dat het niets voor je is. Als je nooit van Tarantino hebt gehoord of zijn eerdere films waardeloos vond, is de kans behoorlijk groot dat je geen boodschap zult hebben aan deze film.

Dit keer geen Lurven-oordeel, omdat de film naar mijn idee nog niet compleet is. Wanneer ik de recensie van Planet Terror hier op de site zet, volgt het oordeel over de complete dubbelfilm. Planet Terror gaat 16 augustus in premiere.

Oordeel: ?/10

IMDB: Grindhouse/Death Proof
Soort film: Actie/Comedy/Eerbetoon
Cast: Kurt Russell, Rosario Dawson, Zoe Bell
Regie: Quentin Tarantino
Looptijd: 127 minuten
Bios/DVD: Bioscoop

Wat vind of verwacht jij van Grindhouse: Death Proof?

Bekijk ook andere Lurven Filmrecensies.

Rubriek: Films en DVD

Een Reactie op “Filmrecensie Grindhouse: Death Proof (USA, 2007)”

Reageer zelf

Goede recensie. Het sterke aan deze film is dat je na het kijken steeds aan die cheerleader blijft denken. Arm kind..