13 Jun
2007

Filmrecensie Ocean’s Thirteen (USA, 2007)

Kort verslag: Sterke comeback volgens het bekende recept, met een heel bevredigende nieuwe bereiding.

Recensie Lurven (deze filmrecensies bevatten geen spoilers)

Misschien zijn er wel méér dan 13 redenen te noemen om deze film te gaan kijken, maar de 13 hoofdrolspelers zijn ieder zeker al wat waard. Voor wie de afgelopen jaren in een kluizenaarsgrot in Oost-Timboektoe heeft geleefd, of gewoon geen grote filmliefhebber is, zeggen de namen van de films Ocean’s Eleven en Ocean’s Twelve niet zoveel. In het andere geval zul je na enig denkwerk wel ontdekt hebben dat Ocean’s Thirteen het nieuwste vervolg en dus derde deel in deze populaire reeks is. Het tweede en derde deel volgen het duidelijke recept van de eerste film, met ieder hun eigen invulling.

In Ocean’s Eleven volgt de kijker een groep van 11 criminelen met ieder hun specialisatie, die samen een zeer ingewikkeld plan opstellen en uitvoeren om een enorme kraak te zetten. Net als in het eerste vervolg kun je dit concept weer in Ocean’s 13 zien en eigenlijk zal het overgrote deel van het publiek dat ook verwachten en om die reden naar de bioscoop komen.

Het verhaal

De grote mannen van Ocean’s 13Ik vond Ocean’s Twelve behoorlijk tegenvallen na de sterke eerste film, al was de film nog steeds goed kijkbaar. De totale opzet en de humor waren in dat deel gewoon minder. Ik keek dus met een kritisch oog naar Ocean’s Thirteen: mij hebben ze niet zomaar om.

Ik kan melden dat het me een hele leuke zit heeft opgeleverd. Het plan dat dit keer ten uitvoer wordt gebracht is nu weer wel van een fatsoenlijk niveau. Verwacht in elk geval niet even lekker achterover te kunnen hangen. De film start met een zeer uitgebreide uiteenzetting van de situatie en het plan dat de groep ontwerpt.

Daarbij is het belangrijk om de details goed mee te krijgen. Niet alleen vergroot het je begrip van de uiteindelijke uitvoering, ook is het erg leuk om vroeg in de film dingen te zien waarbij je denkt: “Wat gaan ze DAAR nou mee doen?” en dat later op een onverwacht moment te zien terugkeren.

De acteurs

Julia Roberts is er blijkbaar uit gebonjourd. Gelukkig maar, want zij was toch een van de grote missers in de vorige film. In plaats daarvan wist men Al Pacino te strikken in een grote rol als casinobaas en zijn acteerwerk is hier erg plezierig.

De vaste cast die de groep van Danny Ocean (Clooney) vormt, de leider van de groep, levert de prestatie die je van hen mag verwachten. Nergens zie je aan hen af dat dit alweer de derde keer is dat ze hun ding doen, er is niets plichtmatigs aan.

Conclusie

Al Pacino in Ocean’s ThirteenHoewel de basis dus weinig origineel is aangezien die alleen al in deze filmreeks twee keer eerder is gebruikt, is de specifieke toepassing weer goed uitgevoerd. De lol van een film als deze zit hem, naast de vele terloopse grappen, vooral in het volgen van het plannen van de roof in al zijn facetten en de hobbels die de groep onderweg ondervindt. Wat voor oplossing zoeken ze als deelplan A niet doorgaat, hoe wordt om probleem B heengepland? Ik betrap me er altijd op dat ik een beetje mee ga in het plannen, hoewel dat natuurlijk geen zin heeft. Dat maakt het echter wel een meeslepend type film, mits goed in elkaar gezet.

Ocean’s Thirteen is dat zeker. Waar het vorige deel tamelijk teleurstellend was, maakt regisseur Steven Soderbergh met dit deel een mooie comeback die zijn geld wel waard is. Voor een grote Hollywoodfilm lijken enorme special effects en spectaculaire achtervolgingen tegenwoordig bijna een vereiste, maar een film als Ocean’s Thirteen laat zien dat dat helemaal niet nodig is.

Men is zuinig met de stunts, de film heeft geen gevechten nodig en de special effects zijn hier functioneel toegepast in plaats van als doel op zich. Dat de film fier overeind blijft ondanks het ontbreken van deze ingrediënten voor het massapubliek, spreekt absoluut in zijn voordeel.

Je ziet niet bijzonder veel films uitkomen in het heist-genre, waarbij de film draait om één grote roof. Ocean’s Thirteen steekt in elk geval goed af bij films als The Italian Job en Gone in 60 Seconds. Wel een negatieve kanttekening: na dit soort films vergeet ik altijd snel waar het nou precies over ging. Op het moment dat je hem ziet is het heerlijk vermaak, maar de film biedt je geen blijvende waarde en inzichten. Zolang je dat ook niet verwacht, maakt dat gelukkig weinig uit.

Oordeel: 8/10

IMDB: Ocean’s 13
Soort film: Comedy/Roof
Cast: George Clooney, Brad Pitt, Al Pacino, Matt Damon en zeker 9 anderen
Regie: Steven Soderbergh
Looptijd: 122 minuten
Bios/DVD: Bioscoop

Wat vind of verwacht jij van Ocean’s Thirteen?

Bekijk ook andere Lurven Filmrecensies.

Rubriek: Films en DVD

2 Reacties op “Filmrecensie Ocean’s Thirteen (USA, 2007)”

Reageer zelf

Ik heb de film van de week gezien en heb maar 1 associatie die echt me steeds weer boven kwam:
‘A-Team the movie’. Dat caliber.
Noem iets kenmerkends uit The A-Team en het is van toepassing..
Ik zou deze film een 4 geven

A-Team the movie, dat lijkt me wel wat hoor 🙂 Ik geloof dat er zelfs al een tijdje plannen voor bestaan. Ik denk wel dat je gelijk hebt dat veel A-Team elementen erin terugkomen, maar dat zijn wel elementen die in veel films terugkomen. De plannen in The A-Team waren alleen véél minder gecompliceerd dan in deze film… 😉