23 Nov
2007

Recensie tv-serie: Pushing Daisies (USA)

Lurven.nl bespreekt nieuwe televisieseries van dit seizoen. Voorlopig zijn deze alleen te zien op de Amerikaanse televisie, maar wel te downloaden via torrents en nieuwsservers.

Pushing Daisies is een kruising tussen een comedy, drama, detectiveserie en een sprookje. Hoewel de serie de dood als een centraal thema heeft, straalt hij juist optimisme en vrolijkheid uit.

Het verhaal

Van het verhaal van Pushing Daisies is het beter om niet al te veel te verklappen. Wel is het handig om te weten dat de hoofdpersoon, Ned (Lee Pace), een bijzondere gave heeft. Van beroep is hij taartenmaker, maar dat is niet de gave in kwestie.

Sinds zijn negende weet hij dat hij in staat is dode levensvormen weer tot leven te wekken door ze aan te raken. Dat gegeven op zich zou geen interessante serie opleveren: het wordt al snel saai als iemand continu alles tot leven loopt te wekken. Pushing DaisiesNeds gave heeft enkele zware beperkingen, waardoor het effect over het algemeen van zeer korte duur is.

Die beperkingen maken het nu juist interessant. Het geeft de serie een interessant concept waaromheen het detective-gedeelte is gebouwd. Samen met privédetective Emerson Cod (Chi McBride) strijkt Ned beloningen op in moordzaken. Dat door simpelweg de slachtoffers even tot leven te wekken en ze te vragen door wie en hoe ze vermoord zijn. Dat loopt natuurlijk lang niet altijd van een leien dakje.

Personages

Zoals gezegd draait de serie om Ned, maar ook de andere personages hebben een belangrijk aandeel. Naast Emerson gaat Ned veel om met Charlotte (Anna Friel) en Olive (Kristin Chenoweth), twee vrouwen die zeer uiteenlopende rollen spelen in zijn leven. Ook Neds hond is regelmatig te zien.

Ten slotte is er nog de verteller. In een voice-over geeft hij op beschaafde en droge toon toelichting en commentaar bij alles wat we te zien krijgen. Deze verteller is mede verantwoordelijk voor het komische gehalte van Pushing Daisies.

Stijl en humor

Niet dat hij even een paar schuine bakken tapt, maar de soms korte, scherpe commentaren zijn erg goed getimed en een echte toevoeging aan de serie. Daarnaast zijn de verhaallijnen fris en origineel en leveren zij de nodige grappige situaties op.

Ook de acteurs zorgen voor de nodige humor. Aangezien de serie zonder publiek of lachband werkt, hangt er extra veel af van hun komische timing en die blijkt dik in orde. De dialogen zijn vaak vlot en goed geschreven, wat de serie een karakteristieke stijl geeft.

De verrassende beelden versterken dat effect enorm. Regelmatig krijgen we sprookjesachtige taferelen of felgekleurde sets te zien, die op een of andere manier perfect in de serie passen en niet overdreven aandoen. De rijkelijk aanwezige muziek doet een beetje denken aan Desperate Housewives en is onmisbaar om Pushing Daisies volledig tot zijn recht te laten komen.

Conclusie

Pushing Daisies is een stilistisch juweeltje met heerlijke beelden, muziek en dialogen. De verhalen zijn ongebruikelijk en boeiend en de acteurs leven zich uit. Daarnaast is de humor zeer effectief in al haar subtiliteiten. De serie is van de hand van Bryan Fuller, die ook achter de series Dead Like Me en Wonderfalls zit en meewerkt aan Heroes.

Met Pushing Daisies staat er een tv-serie met kwaliteit, die met liefde gemaakt wordt. De sprookjesachtige sfeer is uniek en bedwelmend. Dit is een serie waar ik met plezier voor ga zitten.

IMDB: Pushing Daisies
TVRage: Pushing Daisies
Genre: Comedy/drama/fantasie
Cast: Lee Pace, Anna Friel, Chi McBride, Kristin Chenoweth, Jim Dale
Looptijd: 43 minuten

Rubriek: TV

3 Reacties op “Recensie tv-serie: Pushing Daisies (USA)”

Reageer zelf

Klinkt als een kwaliteitsserie, misschien toch maar eens gaan kijken 🙂

Supermike

Heb de eerste vijf afleveringen gezien. Persoonlijk een tegenvaller.

In begin dacht ik dit kan iets worden.
De verhaaltjes zijn te simplischtisch en de karakters van bordkarton.
Hoeveel manieren gaan ze nog vinden om elkaar te laten kussen.
Moeten we echt weten tot op de minuut hoe oud iedereen is. Dit begint na een tijdje te vervelen.

Wel goed zijn de fx en de cameravoering is gewoon brilliant.

Jammer, een gemiste kans.