17 Sep
2008

Recensie TV-serie: Robot Chicken (USA)

Robot Chicken is met afstand de televisieserie met de origineelste formule van de afgelopen jaren. Een aflevering duurt maar tien minuten, sommige scenes maar vier seconden en de hoofdrolspelers zijn speelgoedpoppetjes van o.a. bekende films en tv-series. Robot Chicken is een animatieserie, maar is zéker niet speciaal voor kinderen bedoeld. De serie is eigenlijk niet te vergelijken met iets anders.

Het concept

De serie is een aaneenschakeling van sketches, opgenomen met de stop-motiontechniek die iedereen wel kent van de kinderfilmpjes met kleipoppetjes, of van bijvoorbeeld Wallace and Gromit. De actiefiguurtjes die de rollen spelen in de sketches worden dus opgesteld, er word een fotootje van gemaakt, de houding van de poppetjes wordt aangepast, volgende fotootje etc. Alle foto’s worden achter elkaar afgespeeld en vormen samen het filmpje. Een bewerkelijk proces, maar met dit recept kunnen de makers alles uitbeelden wat hun krankzinnige breintjes maar bedenken en dat is de kracht van de serie.

Robot Chicken Star WarsDe serie is het werk van twee jonge dertigers, acteur Seth Green en Matthew Senreich. Deze heren zochten een uitlaatklep voor hun idioot-komische ideeën en vonden die in hun jeugd. Opgroeiend in de jaren 70 en 80 speelden zij met actiepoppetjes van Star Wars, Star Trek, He-Man, The A-Team, Transformers en nog vele andere series en films. Ze bedachten dat het leuk kon zijn om dat soort kinderspelletjes om te vormen naar parodiërende sketches, waarin de poppetjes de hoofdrol speelden.

Dat concept werkt fantastisch. Alsof je 10 minuten langs de kanalen zit te zappen zie je van alles langskomen in een uitzending van Robot Chicken. De eerste aflevering is het nog een beetje wennen dat je naar die poppetjes zit te kijken, maar al snel weet je niet beter. In de sketches steken Green en Senreich de draak met de complete Amerikaanse samenleving en in het bijzonder natuurlijk met de TV-wereld.

Stemmen

Seth Green spreekt zelf diverse stemmetjes in voor de figuurtjes, maar heeft een aantal vaste collega’s als Breckin Meyer, Dan Milano, Tom Root en Chad Morgan, terwijl diverse acteurs met regelmaat bijspringen en ook vele bekende namen een gaststem inspreken. Zo hebben ze bijvoorbeeld al Mark Hamill (Luke Skywalker), Scarlett Johansson, Macaulay Culkin, Ashton Kutcher, Hulk Hogan, Amy Smart en Sarah Michelle Gellar weten te strikken.

De stemmen zijn heel belangrijk, aangezien poppetjes uit zichzelf niet zoveel zeggen. Met grappige teksten wordt een sketch in elkaar gezet, zoals gezegd soms slechts een paar seconden lang, soms wel een minuut of vijf. De stemacteurs doen vaak wat moeite om de bij het poppetje horende stem te imiteren: de Darth-Vaderpop klinkt dus een beetje als Darth Vader, de George-Bushpop praat net als de president zelf en Scooby Doo klinkt precies als Scooby Doo (niet zo gek, omdat Dave Coulier die de stem in de tekenfilmserie met regelmaat heeft ingesproken ook wel eens bijdraagt aan Robot Chicken)

Creatief met poppen

De makers hebben er vaak plezier in om dingen te laten zien die zo min mogelijk voor de hand liggen. Aan de ene kant kun je dus verwachten dat een poppetje dingen doet die voor dat personage herkenbaar zijn, Robot Chicken Smurfenmaar aan de andere kant zit de grap hem vaak in een rare opmerking of actie die er juist helemaal niet bij hoort.

Ook aarzelen Green en Senreich niet om de poppetjes ernstig te verminken. Een explosie of brandje hier en daar wordt met subtiele computereffecten gerealiseerd, maar als een pop niet aan hun eisen voldoet, slaan ze aan het knutselen, eventueel met klei. Zoals jongetjes nog wel eens een Barbie-hoofd op een Ken-pop willen monteren, maar dan wat gevarieerder. Dat draagt natuurlijk bij aan de lol.

Conclusie

Een bijzonder concept dus, gericht op vooral veel lol. Wie net als Green en Senreich in de jaren 70 en 80 opgroeide, zal de meeste verwijzingen en figuurtjes herkennen uit zijn eigen jeugd en de comedy optimaal kunnen waarderen. Ook voor de jongere generatie zal er genoeg te lachen zijn. Wel is het zo dat de serie soms bijvoorbeeld typisch Amerikaanse reclames of gewoontes parodieert, die wij vaak niet herkennen. Daardoor is niet iedere sketch direct lachen geblazen, maar in een aflevering van 10 minuten zitten over het algemeen genoeg sketches die ook voor ons goed werken.

IMDB: Robot Chicken
TVRage: Robot Chicken
Genre: Comed/Animatie
Cast: Seth Green en vele anderen
Looptijd: 10 minuten

Rubriek: TV

2 Reacties op “Recensie TV-serie: Robot Chicken (USA)”

Reageer zelf

Ook ik heb al afleveringen voorbij zien komen en ik kan maar twee dingen zeggen:
1. R.C. MOET op de Nederlandse TV komen
2. maar omdat R.C. zo absurd is, zal 99% van de bevolking niet begrijpen waar het over gaat, waardoor we R.C. waarschijnlijk pas over 5 jaar op Comedy Central gaan terug zien.

Jammer.