10 Jun
2008

EK 2008 | Analyse Nederland-Italië: 3-0

Het ongelooflijke is geschied: het Nederlands Elftal heeft in de openingswedstrijd van het EK 2008 van wereldkampioen Italië gewonnen met 3-0. Een wonderbaarlijke wedstrijd ontvouwde zich voor de ogen van heel Nederland, waarin Oranje vrijwel de hele wedstrijd beter was dan Italië. Niet alleen dat, Oranje liet af en toe oogstrelend voetbal zien, wat we onder bondscoach Marco van Basten niet gewend zijn.

Vooraf

In de voorbereiding op het toernooi zag het ernaar uit dat Oranje weinig kans zou maken tegen de stugge Italianen. Meevaller was natuurlijk het wegvallen van de aanvoerder Cannavaro met een blessure. Nederland had echter in aanvallend opzicht wat tegenvallers. Robin van Persie kon niet in de basis starten door een flink gebrek aan wedstrijdritme en Arjen Robben liep in het weekend een blessure op, die hem een week aan de kant zal houden. Twee belangrijke creatieve aanvallers minder dus, terwijl je die juist nodig hebt tegen een defensief zo hechte ploeg.

Opstelling en tactiek

Van Basten toverde daarom de volgende opstelling uit de hoge hoed:


---------------Van der Sar---------------
Boulahrouz-Ooijer-Mathijsen-V.Bronckhorst
--------De Jong---------Engelaar---------
-Kuijt--------V.d.Vaart---------Sneijder-
--------------V. Nistelrooy--------------

De bekende 4-2-3-1-tactiek dus, die Van Basten afgelopen jaar invoerde op uitdrukkelijk verzoek van de spelers. Hij koos verrassend voor Boulahrouz op rechtsback, waardoor Ooijer naar zijn vertrouwde plek centraal achterin schoof en Heitinga op de bank terechtkwam. Hierder werd het centrum van de verdediging een combinatie van jong (Mathijsen) en ervaren (Ooijer), wat heel goed uitpakte. Het defensieve blok voor de verdediging werd gevormd door Engelaar en De Jong, waarbij De Jong een beetje in dienst van Engelaar speelde, die de schakel op het middenveld bleek.

Ruud van NistelrooyDe drie aanvallende middenvelders op een rij daarvoor waren een belangrijke sleutel tot het succes. V.d. Vaart speelde op zijn vertrouwde plek centraal achter de spits, waar hij een goede wisselwerking had met spits V. Nistelrooy. Op rechts was de keuze gevallen op Dirk Kuijt. Samen met bikkel Boulahrouz ontstond zo een bijzonder degelijke rechterkant in het elftal, waardoor het gevaar van de aanvallend ingestelde back Zambrotta ingedamd werd. De creativiteit moest daarom van links komen, waar Sneijder speelde met achter hem de aanvallend ingestelde V. Bronckhorst. Daarop hadden de Italianen meermalen geen antwoord.

Wedstrijdverloop

De drie goals van Nederland waren stuk voor stuk bijzonder. In de eerste helft speelde Oranje in een hoog tempo en had vrijwel continu een overwicht op Italië. Nederland speelde opvallend geconcentreerd en had de rust om te blijven combineren als de Italianen een defensieve muur opwierpen. In die wolk van verdedigers kreeg Wesley Sneijder na 25 minuten de bal op de linkerpunt van het strafschopgebied na afleggen van Mathijsen op een vrije trap van V.d. Vaart. Zijn schot leek ver naast te gaan, maar de op het eerste gezicht buitenspel staande V. Nistelrooy zette slim zijn voet tegen de bal en tikte hem voorbij de keeper. Het protest van Italië was echter ongegrond: er lag namelijk een verdediger voorbij de achterlijn geblesseerd op de grond. De regel luidt dat een verdediger zich niet aan het spel kan onttrekken en dus blijft meetellen voor buitenspel als hij buiten het veld ligt. Een geldig doelpunt dus.

Wesley SneijderIn de minuten daarna probeerden de geschrokken Italianen wat paniekerig een gelijkmaker te forceren. Ze wisten ook gevaar te stichten, toen uit een corner bijna gescoord werd. In enkele wonderlijke seconden volgden de gebeurtenissen elkaar snel op. Giovanni v. Bronckhorst haalde de bal van de lijn en Oranje zette een tegenaanval op. De linksback trok een geweldige sprint vanaf zijn eigen doellijn en ontving op de helft van de tegenstander de bal terug. Hij behield het overzicht in de snelle aanval en zette voor op Dirk Kuijt. Die kopte zeer beheerst de bal breed op de inlopende Sneijder. De kleine middenvelder knalde vol overtuiging de bal vanuit de lucht direct tussen de verraste Buffon en de rechterpaal in, waar net genoeg ruimte was.

Nederland stond na een half uur dus op een comfortabele 2-0 voorsprong. Italië was niet bij machte om het Oranje voor rust nog echt moeilijk te maken. Na rust kwamen ze echter met hernieuwde strijdlust uit de kleedkamer en gingen ze er flink tegenaan. De rust en precisie ontbraken echter, waardoor het slechts tot enkele echt grote kansen kwam. Die paar keer stond doelman V.d. Sar zijn mannetje en toonde waarom hij nog altijd een van de beste keepers ter wereld is.

Dik tien minuten voor het einde velde V. Bronckhorst zelf het vonnis. In een door hem opgezette aanval kreeg Kuijt op de rand van het strafschopgebied de bal redelijk vrij aangespeeld. Hij nam hem echter slordig aan waardoor hij naar de zijkant moest uitwijken en zijn schot op Buffon stuitte. Kuijt pikte op rechts de bal toch weer op en bleef kalm. Hij nam de tijd om aan te nemen, goed te kijken en vervolgens een puike voorzet op het voorhoofd van V. Bronckhorst te deponeren, die was doorgelopen naar de penaltystip. De ervaren back kopte de bal voorbij de keeper in de goal, al raakte een verdediger hem nog even.

Italië was verslagen, de 3-0 achterstand was te groot om in te halen en Oranje bleef degelijk verdedigen en zelfs grote kansen creëren. Invallers Afellay en Van Persie hielden de Italiaanse defensie prima bezig, terwijl Heitinga Boulahrouz afloste die erdoorheen zat.

Beoordeling

Giovanni van BronckhorstEen heerlijke wedstrijd om naar te kijken, zo goed speelde het Nederlands Elftal niet eerder onder Van Basten. Van der Sar was zoals altijd sterk en had een paar cruciale reddingen. De verdediging stond beter dan ooit, met een mix van ervaren en wat jongere spelers. In het centrum bleef Mathijsen goed overeind naast de overtuigende Ooijer. Boulahrouz deed het als rechtsback prima en Van Bronckhorst was niet alleen verdedigend sterk, maar aanvallend zeer belangrijk.

Orlando Engelaar was de grote man (letterlijk en figuurlijk) op het middenveld. Met de rust en overtuiging van iemand met 100 interlands op zijn naam speelde de lange linkspoot een heerlijke pot. Met speels gemak ontfutselde hij ballen aan zijn tegenstanders en verstuurde hij splijtende passes. Altijd was hij aanspeelbaar voor een verdediger en behield hij het overzicht. Naast hem was De Jong af en toe wat onzeker, maar in de schaduw van Engelaar speelde hij een nuttige wedstrijd door vooral controlerend goed werk te verrichten.

V.d. Vaart en V. Nistelrooy wisten elkaar een aantal keer feilloos te vinden en lieten zien dat ervaring in de zware Spaanse en Duitse competities een speler naar een hoog niveau kan tillen. Dirk Kuijt was zeer nuttig op rechts: verdedigend knapte hij enorm veel werk op en hij was bij twee van de drie goals de aangever. Ten slotte was ook Sneijder nadrukkelijk aanwezig. Hij speelde zeer balvast en vond goede openingen. De assist op V. Nistelrooy was misschien niet zo bedoeld, maar Sneijders afronding bij de 2-0 was fenomenaal.

Dit was een gedenkwaardige wedstrijd waarin Nederland de topfavoriet Italië simpelweg overklaste. Alle puzzelstukjes die we vier jaar lang rommelig over het veld hebben zien schuiven, leken deze wedstrijd precies op hun plek te vallen. Zelfs als Nederland de volgende twee wedstrijden verliest, hebben we in elk geval deze wedstrijd om nostalgisch op terug te kijken. Wanneer Van Basten zijn mannen echter op dit niveau weet te houden, ligt een plek in de volgende ronde binnen handbereik.

Rubriek: Voetbal

Reageren is momenteel niet mogelijk.